นักศึกษาปีหนึ่งที่จากคุมาโมโตะมายังโตเกียว
เป็นคนที่ไหนครับ
คุมาโมโตะค่ะ
อยากไปเดินดูพวกร้านค้า หรือดูของที่กําลังฮิตในโตเกียวไหมครับ
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้นเลยค่ะ
- งั้นเหรอครับ - ค่ะ
บริสุทธิ์ผุดผ่องน่ะค่ะ
รู้จักหมาล่าทั่งไหมครับ
หมาล่าอะไรนะคะ
หมาล่าทั่งครับ
ไม่รู้จักหมาล่าทั่งเลยค่ะ
หมาล่าทั่ง หมาล่าทั่งเหรอ...
- อร่อยนะครับ - อ้อ เป็นของกินสินะคะ
ไม่รู้เรอะเนี่ย
คิดว่าไม่ใช่ของกินเหรอครับ
ตอนแรกคิดว่าเป็นอะไรครับ
นึกว่าคือ...
ได้เวลานอนดึกกันแล้ว
(มัตสึโกะ - มุราคามิ)
รายการนี้
เป็นรายการที่จะไปเข้าสอดรู้สอดเห็น
ในประเด็นต่างๆ
เรื่องที่กําลังเป็นกระแสในสังคม
หรือบางทีอาจจะไม่ยุ่งเลยก็ได้
มานอนดึกทุกคืนวันจันทร์ไปกับ...
“รายการรอบดึกคืนวันจันทร์”
ยินดีต้อนรับทุกคนครับ
ขอบคุณที่มาครับ
(มุราคามิ ชินโง)
พบกับไลน์อัปของคืนนี้
สัปดาห์นี้ เราได้ไปสัมภาษณ์ คนที่เพิ่งย้ายมาโตเกียว
ในฤดูใบไม้ผลิปีนี้
พวกคนเฒ่าคนแก่
จะหัวเราะลั่นกันตอนไหน
เราได้ไปสํารวจคําถามง่ายๆ ข้อนี้
นอกจากนี้ยังได้พูดคุยปัญหาท้องถิ่น
จากทั่วประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย
นี่คือสามประเด็นของคืนนี้นั่นเอง
ช่วงสัมภาษณ์คนที่เพิ่งย้ายมาโตเกียว
ในฤดูใบไม้ผลิปีนี้
มาเริ่มกันเลยครับ
เดือนเมษายนที่ดอกซากุระเบ่งบาน
ผู้คนมากมายมาโตเกียวเพื่อไล่ตามความฝัน
และเริ่มต้นชีวิตใหม่
ฉะนั้นเช่นเคย
เราจึงลองไปสัมภาษณ์บรรดาผู้คน
ที่เพิ่งย้ายมาอยู่โตเกียวในฤดูใบไม้ผลิปีนี้
มาเริ่มกันที่นักศึกษาชาวโออิตะ
ที่เพิ่งย้ายมาโตเกียวได้สองวัน
ผมถึงกับสงสัยว่า นี่อยู่ประเทศเดียวกันจริงหรือเปล่า
ตกใจมากเลยครับ
โออิตะห่างไกลความเจริญมากน่ะครับ
เอาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่รอดไหม
ชายผู้กลัวจะอยู่ไม่รอด
มีสิ่งที่อยากทําในโตเกียวไหมครับ
อยากไปไซเซริยะครับ
ที่โออิตะไม่มีเหรอครับ
เมื่อก่อนไม่มีเลยครับ
เพิ่งมาเปิดเมื่อไม่นาน
อะไรอร่อยสุดครับ
เคยได้ยินแค่ “โดเรียสไตล์มิลาน” อะไรนี่แหละครับ
ไก่เผ็ดล่ะครับ
มีด้วยเหรอครับ
- ราคา 300 เยน - สามร้อยเยนเหรอ
รีแอกต์สุดยอดเลย
ยุคนี้ยังมีของถูกขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย
- โดเรียสไตล์มิลานล่ะครับ - โดเรียมิลานเหรอครับ
- รู้ราคาไหมครับ - โดเรียเชียวนะ
โดเรียเลยนะครับ
ต่ําๆ ต้องมี 700 เยน
โดเรียสไตล์มิลาน
- ก็ 300 เยนครับ - เอ๋
สามร้อยเยนครับ
‎รีแอกต์ไวมาก
วัตถุดิบกินได้จริงไหมครับเนี่ย
ต่อไปคือนักศึกษาที่ย้ายมาจากอาโอโมริ
มาถึงโตเกียวแล้ว มีความเห็นยังไงบ้างครับ
ลมแรงมากค่ะ
ไม่แน่ใจว่าที่ลมพัดแปลกๆ
เพราะมีแต่ตึกสูงเต็มไปหมดหรือเปล่านะคะ
ที่อาโอโมริไม่มีแบบนี้เลยค่ะ
ลมที่โตเกียวพัดแปลกๆ
ร้านสะดวกซื้อก็...
เป็นอะไรไหมครับ
ไม่เป็นไรเลยครับ
- ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ - ไม่เป็นไรค่ะ
คนก็เยอะ ลมก็แรง...
แล้วก็มีกลิ่นนิดๆ ด้วย
โตเกียวนี่อันตรายจริงๆ เลยนะคะ
ต่อมาเป็นหนุ่มๆ ที่เราเจอตรงถนนทาเคชิตะ
- เป็นคนที่ไหนกันครับ - อาโอโมริครับ
ผมเพิ่งมาถึงเมื่อวานเลย
วันนี้มาเดินถนนทาเคชิตะครั้งแรก
- โดนคลื่นมนุษย์พัดไปมาเนี่ยครับ - สุดติ่งไปเลย
อาหารที่นี่เป็นยังไงบ้างครับ
เมื่อวานกะจะไปกินราเม็งข้อสอบ เพราะที่อาโอโมริไม่มี
ก็เลยพากันไป
ปรากฏว่าต้องรอคิว 90 นาที
เลยไปจบที่ฮิดายากะแทนครับ
ทั้งคู่ยังอยากลองเมนูอื่นๆ อีกด้วย
อยากลองกินยุกเกะดูครับ
อยากลองกินเนื้อดิบดู
อาโอโมริไม่มีอะไรแบบนี้
ร้านปิ้งย่างน่าจะมีขายนะครับ
- แต่ผมไม่กล้าเข้าน่ะสิครับ - งั้นเหรอครับ
เมืองนี้บางที่ก็มีชั้นใต้ดินสองชั้นนี่ครับ
แค่คิดว่าต้องลงไปก็กลัวแล้ว
ยังคงกลัวร้านที่อยู่ชั้นใต้ดิน
- ฮิดากายะล่ะครับ - อยู่ชั้นหนึ่งครับ
มองกระจกทะลุเข้าไปเห็นทั้งร้านเลย
สบายใจดี
ถัดมาเป็นสองท่านนี้
ที่เพิ่งย้ายจากอิวาเตะมาโตเกียว
ดูสิครับ ตึกมันบัง
จนมองไม่เห็นบิ๊กคาเมร่าเลย
ผมว่ามันเจ๋งดี
ที่บ้านเกิดผม ขนาดห้างอิออนยังสูงแค่สองชั้น
- อิออนมีแค่สองชั้นเองเหรอ - ครับ
เห็นคือรู้เลยครับ “อ้อ นั่นไงอิออน”
มาที่นี่
ไม่รู้เลยครับ ดูไม่ออกเลย
เมื่อลองถามว่ามีอะไรอีกบ้าง ในโตเกียวที่ทําให้ตกใจ...
มีร้านอาหารแฟรนไชส์เยอะมาก
ผมไปคุระซูชิมาด้วย
แซลมอนย่างชีสของคุระซูชิ
อร่อยมากครับ
นั่นเพราะคุระซูชิสุดยอดที่สุดยังไงล่ะ
ถัดมา
คือชายหนุ่มที่ย้ายจากฮิโรชิมะมาอยู่โตเกียว
วันนี้มาทําอะไรที่ชินจูกุครับ
ว่าจะซื้อหนังสือครับ
อยากจะไป...
ร้าน “คิคุนิ” อะไรสักอย่าง
ร้านหนังสือคิคุนิยะน่ะครับ เดี๋ยวว่าจะไป
คิโนะคุนิยะไหมนะ
เห็นว่าร้านใหญ่สุดๆ
ผมอยากศึกษาหลายๆ เรื่อง เลยอยากจะไป
ร้านคิคุนิยะครับ
คิ... คิ... คิคุนิยะใช่ไหมนะ
เอ๊ะ
ไม่ใช่คิคุนิยะเหรอครับ
คิโนะคุนิยะครับ
สะเทือนใจขนาดนั้นเชียว
เอ่อ โทษนะครับ
- ขออีกเทกได้ไหมครับ - เอาจริงเหรอ
ต่อมาเป็นนักเรียนสายอาชีพสองคน
ที่มาเที่ยวชินจูกุ
สมัยอยู่โคจิ
ฉันมาโตเกียวประจําเลยค่ะ
ก็เฉยๆ ค่ะ ก็แค่โตเกียว
ผู้ที่ชินกับโตเกียวแล้ว
รู้จักตึกนั้นไหมครับ
นิวแมนค่ะ นิวแมน
นั่นล่ะครับ
ลูมิเนะสอง
ฉันอ่านได้หมดแหละค่ะ
นั่นล่ะครับ
โอยโอยไหมนะ
โอยๆ
ไม่โอยโอยก็ศูนย์หนึ่งศูนย์หนึ่ง
จริงๆ ชื่อมารุอิครับ
มารุอิมารุอิเหรอ
ถัดมาเป็นสองสาวที่ย้ายจากฟุกุอิมาโตเกียว
ฉันเงยหน้าตลอดเลยค่ะ
- เครื่องบินบินต่ํามาก - เครื่องบิน
ฟุกุอิไม่มีเครื่องบินเหรอ
พอจะเห็นได้อยู่นะคะ
- แต่มันบินสูงหน่อย - อ๋อ
- แต่ที่โตเกียวบินต่ํามาก - หวาดเสียวสุดๆ
เครื่องบินที่โตเกียวบินต่ํา
จนเกิดความหวาดเสียว
- เห็นหกลําแล้วเนอะ - มาแล้วครับ
- บินต่ํามาก เห็นไหมคะ - ใหญ่มาก
- ใกล้เวอร์ๆ - ใกล้จริงด้วยครับ
ลําที่เจ็ดแล้ว
- ลําที่เก้า - ลําที่เก้า เย่
- ไชโย - ไชโยอะไรครับ
เหมือนได้แต้มบุญเพิ่มน่ะค่ะ
ต่อไปเป็นชาวอิบารากิสองคน
ที่ย้ายมาโตเกียวได้สองสัปดาห์
วันนี้... ที่ไหนแล้วนะ
ตรงแยกชิบูยะแถวๆ รูปปั้นฮาจิโกะ
รายการเดย์เดย์มาถ่ายทําครับ
เห็นแล้วตื่นเต้นไหมครับ
ตื่นเต้นครับ
สัมภาษณ์ที่อิบารากิ
ส่วนใหญ่เป็นรายการอิบาโรคุครับ
เป็นรายการชื่ออิบาโรคุ ฉายตอนหกโมง
อยากเจอคนดังกันไหมครับ
จะตื่นเต้นกันไหม
- ก็อยากเจอแหละครับ - ครับ
ถ้าเลือกได้คนเดียว อยากเจอใครครับ
ระดับกลางๆ ได้ไหมครับ
- ระดับกลางๆ - ใครเหรอครับ
- วาดะ อากิโกะครับ - เอ๋
ไม่รู้จะรีแอกต์ไปทางไหนเลย
วาดะ อากิโกะเหรอ ทําไมครับ
ส่วนสองหนุ่มทางด้านนี้นั้น...
คนที่ผมอยากเจอคือ
คุณเซนทอร์ เคนตะครับ
คือใครเหรอครับ
เป็นอินฟลูสายแฟชั่นครับ
ที่ผมเริ่มสนใจเรื่องเสื้อผ้า
ก็เพราะคุณเซนทอร์ เคนตะนี่แหละครับ
เขามีแบรนด์ของตัวเองด้วย
ผมว่าเท่มากเลย
อยากเจอสักครั้งครับ
ในตอนนั้นเอง...
นั่นสินะคะ
- คนเยอะมากเลยใช่ไหม - มากครับ
เอ๊ะ
สุดๆ ครับ
เฮ้ย เซนทอร์ เคนตะปะ
- เอ๊ะ - นั่นน่ะ
- คุณเซนทอร์ เคนตะ - ไปเร็ว
เฮ้ย
ตัวจริงเสียงจริง
สุดยอด
- ผมเพิ่งพูดอยู่ว่าอยากเจอคุณ - จริงเหรอ
- ผมเซนทอร์ เคนตะนะครับ - ถามจริง
ใครครับเนี่ย
เจอกันทั้งที ผมมีของจะให้ด้วย
บ้าไปแล้ว
เป็นสินค้า...
สุดยอด
- แบรนด์ผมเอง ยังไม่วางขายเลย - สุดยอด
- ของขวัญจากผมครับ - เอ๋
- ใส่หมวกแดงเหมือนกันด้วย - รับไปเลย
พูดไม่ออกเลยครับ
ดีใจจังที่มีชีวิตอยู่มาจนถึงวันนี้
สุดยอดไปเลย
ต่อมาคือคุณผู้หญิง ที่มาร่วมพิธีปฐมนิเทศวิทยาลัยศิลปะ
เป็นคนที่ไหนครับ
คุมาโมโตะค่ะ
ที่วิทยาลัยศิลปะมีแต่คนสวยๆ ทั้งนั้นเลย
เห็นแล้วก็อยากสวยกับเขาบ้างค่ะ
จะพยายามนะคะ
ตอนอยู่คุมาโมโตะ แม่ซื้ออะไรมาให้
ฉันก็ใส่หมดค่ะ ไม่มีเกี่ยง
ใสซื่อมาก อิจฉาแฮะ
เป็นแบบนั้นเลย
ฉันแบบว่า...
- ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ - ประมาณนั้นค่ะ
หลังจากนี้
ฉันอยากมีเพื่อนที่วิทยาลัยเยอะๆ
แล้วให้เพื่อนลากไปโน่นมานี่น่ะค่ะ
อยากไปเดินดูพวกร้านค้า
หรือดูของที่กําลังฮิตในโตเกียวไหมครับ
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้นเลยค่ะ
- งั้นเหรอครับ - ค่ะ
บริสุทธิ์ผุดผ่องน่ะค่ะ
รู้จักหมาล่าทั่งไหมครับ
หมาล่าอะไรนะคะ
หมาล่าทั่งครับ
ไม่รู้จักหมาล่าทั่งเลยค่ะ
หมาล่าทั่ง หมาล่าทั่งเหรอ...
มีชื่อเข้าชิงรางวัลคํายอดฮิตด้วยนะครับ
จริงเหรอคะ
ไม่รู้มาก่อนเลย
- อร่อยนะครับ - อ้อ เป็นของกินสินะคะ
ไม่รู้เรอะเนี่ย
คิดว่าไม่ใช่ของกินเหรอครับ
ตอนแรกคิดว่าเป็นอะไรครับ
นึกว่าคือเสมหะที่ จับตัวเป็นก้อนอะไรประมาณนั้นค่ะ
นึกว่าเสลดที่จับตัวกับมาห์เลอร์
ถัดมาเป็นคนที่ย้ายจากเฮียวโงะมาโตเกียว
สามหนุ่มที่เพิ่งเสร็จจาก พิธีปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยโตเกียว
มาจากโรงเรียนชายล้วนครับ
แค่เห็น
นักเรียนหญิงกําลังเดินทางก็ร้องไชโยแล้ว
หนักขนาดนั้นเลย
- สมัยเรียนน่ะเหรอครับ - ครับ
พอผลออกปุ๊บ
ผมก็รีบเข้ายูทูบเซิร์ชหาวิธีคุยกับสาวเลย
พวกวิธีเริ่มบทสนทนาอะไรพวกนั้นครับ
อย่าง “ห้ามคุยเรื่องเบสบอล
ห้ามคุยเรื่องฟุตบอลด้วย”
โห
เราจะไปเดินชิบูยะ
เพื่อหาเรื่องเอาไว้คุยน่ะครับ
เพื่อการนั้น ผมถึงกับไปกินหมาล่าทั่งเลย
พบเนื้อคู่หนึ่งอัตรา
ต่อมา
คุณแม่ของลูกชาย ที่เพิ่งเสร็จจากพิธีปฐมนิเทศท่านนี้
มีเรื่องกังวลเล็กน้อย
เขาเรียนมัธยมปลายชายล้วนมา
เลยเข้าหาผู้หญิงไม่ค่อยเป็นน่ะค่ะ
รู้สึกได้ว่าพวกสาวๆ คงจะตีตัวออกห่าง
สมัยมัธยมได้คุยกับผู้หญิงบ้างไหมครับ
ไม่เลยครับ
นอกจากผู้หญิงในครอบครัวค่ะ
ผมคุยแต่กับน้องสาวคนเดียวเลยครับ
แต่ไม่น่านับเป็นสาวๆ นะครับ
คุณแม่ผู้ห่วงว่าลูกชายจะคุยกับสาวไม่เป็น
ฉันอยากให้เขาเลือก
คนที่จิตใจดีค่ะ ไม่ใช่ที่หน้าตา
เพราะแก่ไปหน้าก็เหี่ยวอยู่ดี
ไม่อยากให้โดนหน้าตาหลอกเอาน่ะค่ะ
- สาวๆ ที่เจอวันนี้เป็นยังไงบ้างครับ - ระดับดอกฟ้าครับ
หมายถึงระดับความจิตใจดีน่ะเหรอครับ
เปล่าครับ หน้าตา
แบบนี้น่าจะยังไม่มีมาตรฐานเป็นของตัวเองค่ะ
เหมือนว่าพอเห็นเป็นผู้หญิง
ก็คิดว่าน่ารักไปหมดทุกคนเลย
หนุ่มวัย 18 จากจังหวัดไอจิคนนี้เองก็...
อยากมีแฟนครับ
ผมยังไม่เคยมีเลย
แล้วแฟนเขาหากันยังไงครับ
ผมว่าการแต่งตัวนี่สําคัญครับ
อยากพยายามให้มากกว่าตอนอยู่นาโกยะครับ
จุดเด่นของชุดในวันนี้คืออะไรครับ
เสื้อตัวนี้เป็นของส่งต่อจากพ่อครับ
อายุ 30 ปีได้แล้ว
พอใส่ปุ๊บก็รู้สึกใช่เลย
ชายผู้อยากหาแฟนด้วยชุดส่งต่อจากคุณพ่อ
ของดีไหมครับ ขอผมดูหน่อย
แบรนด์อะไรเหรอครับ
เข้าใจแล้ว คอนเวิร์สนี่เอง
ตอนรู้ว่าของคอนเวิร์ส ผมแอบตกใจเหมือนกัน
นึกว่าเขาทําแต่รองเท้าซะอีก
ย้ายมาโตเกียวจึงได้พบอีกด้านหนึ่งของคอนเวิร์ส
ส่วนพี่ชายชาวโอกินาวะคนนี้
ก็เหมือนจะมีเรื่องที่อยากทําในโตเกียวอยู่
ผมอยากลองกินชานมไข่มุกครับ
ฉันพูดมาสักพักแล้วเนอะ
เดี๋ยวจะไปลองจริงๆ แล้ว
- งั้นเหรอคะ - ครับ
อยากลองไปร้านชานมไข่มุกจริงๆ นั่นเอง
- นั่นเหรอคะ - นั่นแหละครับ
ร้านนี้แหละครับ
หลังจากต่อแถว 15 นาที...
พวกเขาก็ซื้อมาจนได้
- ทว่ามีบางอย่างแปลกๆ - ยังไงเนี่ย
ผมสั่งไข่มุกไปด้วย
แต่มันไม่มีน่ะครับ
มันคือบัวลอยไหมคะ
คืออะไร
ฉันเคยกินอยู่
ปรากฏว่าเจ้าของร้านเป็นคนจีน
พนักงานเขาบอกว่า
ถ้าสั่งเป็นภาษาจีนจะได้ฟรี
พอสั่งก็ได้ไอ้นี่มา
สิ่งที่อยู่ในเครื่องดื่มนั้น
ไม่ใช่ไข่มุก
แต่เป็นบัวลอยจีน
ที่ทําจากเผือกม้วน ชื่ออวี้หยวน
ไอ้เราก็อุตส่าห์ตั้งตารอวันนี้
ผมคิดถึงแต่ไข่มุกตั้งแต่อยู่ในพิธีปฐมนิเทศแล้ว
ต่อมา
นักศึกษาจากอิชิคาวะที่ไปเจอเรื่องร้ายมา
พอมาถึงปุ๊บ ผมก็ไปภูเขา
แถวๆ คานากาวะ
แล้วก็โดนงูกัดมาครับ นี่
ฝั่งซ้ายเหรอครับ
ใช่ครับ บวมเป่งเลย
ย้ายมาอยู่โตเกียวปุ๊บ ก็โดนงูกัดปั๊บ
เพื่อนผมก็อยู่ด้วย
ไปกับเพื่อนสินะครับ
ผมบอกว่า “มีงูด้วยแฮะ”
จับมันขึ้นมาแบบนี้
- แล้วอ้าปาก - หา
โดนเลยเป็นไง
นอนโรงพยาบาลอยู่หลายวันเลย
เข้าโรงพยาบาลเลยเหรอครับ
- มีรูปด้วยนะครับ - ตอนโดนกัดน่ะเหรอครับ
ไม่น่าเลยครับ
หญิงสาวคนนี้ก็มีเรื่องกังวลใจเช่นกัน
การทําความสะอาดห้องค่ะ
ฉันให้แม่เป็นคนทําความสะอาดให้ตลอดเลย
เขาทําอะไรไม่เป็นทั้งนั้นแหละค่ะ
กินเสร็จก็ไม่เก็บ
ทําความสะอาดท่อก็ไม่ได้
เดี๋ยวก็ “นี่อะไร” บ้างละ
“น่ากลัว” บ้างละ
แต่ฉันสอนหมดนะคะ
อย่างวิธีใช้เครื่องซักผ้า
หรือวิธีเอาเศษฝุ่น
ออกจากเครื่องดูดฝุ่นเวลามันเต็มน่ะค่ะ
อันนั้นยังไม่ได้สอนนี่
ยังหรอกเหรอ
ฉันไม่รู้เลยค่ะ
คือคิดว่าขี้ฝุ่นมันจะหายไปเองเหรอ
ประมาณนั้น
และคุณผู้หญิงที่เพิ่งย้ายจากอิวาเตะมาโตเกียว
อาทิตย์แรกในโตเกียวเป็นยังไงบ้างครับ
รู้สึกว่าโปสเตอร์รูปโอทานิ โชเฮน้อยไปหน่อยค่ะ
โตเกียวมีโปสเตอร์โอทานิน้อยไปจนเหงา
เห็นเยอะแค่ไหนเหรอครับ
แค่หนึ่งป้ายทุกสิบเมตรเองค่ะ
เวลาฉันไปหาหมอฟันหรือกินข้าว
จะเห็นป้าย “สู้เขา โอทานิ”
เราเรียนว่ายน้ําที่เดียวกันน่ะค่ะ
แปลว่าได้ว่ายในน้ําเดียวกันน่ะสิ
ถัดมา ชาวนาโกยะที่มาอยู่โตเกียว
และเพิ่งเสร็จจากพิธีปฐมนิเทศ
ในบรรดาสถานที่ยอดนิยม
ของโตเกียว
ที่แรกที่ผมไปมา
น่าจะเป็นหอสมุดรัฐสภาแห่งชาติครับ
ย้ายมาโตเกียวเพื่อไปหอสมุดรัฐสภาแห่งชาติ
ผมชอบดูแข่งซูโม่น่ะครับ
เลยไปหาอ่านนิตยสารเก่าๆ ที่นั่น
พอได้ลองอ่านข้อมูลเกี่ยวกับ
นักซูโม่สมัยก่อน
ถึงเพิ่งรู้ว่าเขาบอกชื่อพ่อแม่ด้วย
ไม่เหมือนสมัยนี้ เพราะมีเรื่องของความเป็นส่วนตัว
ได้อ่านเกี่ยวกับเกาะโอวาอูของฮาวายด้วย
เจอเรื่องน่าสนใจเยอะเลยครับ
เขาสนใจเรื่องบ้านเกิดของแต่ละคนน่ะค่ะ
อยากลองเล่นปริศนาฟ้าแลบ เกี่ยวกับบ้านเกิดนักซูโม่ดูไหมครับ
แบบนั้นมันจะหวานหมูไปนะครับ
โอโนซาโตะ
เมืองสึบาตะ อําเภอคาโฮคุ จังหวัดอิชิคาวะ
- ทาคายาสุ - เมืองสึจิอุระ จังหวัดอิบารากิครับ
อิจิยามะโมโตะ
ของคนนี้แปลกหน่อยครับ
เมืองอิวานาอิ อําเภออิวานาอิ ฮอกไกโดครับ
- จิโยโชมะ - อูลานบาตาร์ ประเทศมองโกเลียครับ
อาโอนิชิกิ
วินนึตเซีย ประเทศยูเครนครับ
โคโตซาคุระล่ะครับ
โคโตซาคุระเนี่ย
คุณพ่อเป็นคนเมืองโอบานาซาวะ จังหวัดยามากาตะ
แต่คุณปู่เป็นโยโกซึนะ
บ้านเกิดอยู่เมืองคุราโยชิ จังหวัดทตโตริ
โห
คุณพ่อเขาเปิดสํานักซูโม่
ชื่อสํานักซาโดกาตาเกะ อยู่เมืองมัตสึโดะ จังหวัดชิบะครับ
เขาเลยโตมาที่นั่น
เมืองมัตสึโดะถือเป็น บ้านเกิดอย่างเป็นทางการครับ
สุดยอดเลย
พรสวรรค์นี้ จะเอาไปทําอะไรดีคะ
ถัดมา...
เป็นคนที่ไหนเหรอครับ
จังหวัดนาราครับ
เป็นแฝดหรือเปล่าครับ
- ใช่แล้วครับ - ครับ
ไม่ทราบว่าคนไหนเป็นพี่เหรอครับ
ผมเองครับ
เป็นแฝดแท้ด้วย
วันนี้มาทําอะไรครับ
- มหาวิทยาลัยโตเกียว... - มาปฐมนิเทศมหาวิทยาลัยโตเกียวครับ
- เรียนม.โตเกียวทั้งคู่เลยเหรอครับ - ครับ
สุดยอด
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
พบฝาแฝดที่เรียนมหาวิทยาลัยโตเกียวทั้งคู่
- ผมเรียนมนุษยศาสตร์สามครับ - มนุษยศาสตร์สาม
ส่วนผมมนุษยศาสตร์หนึ่งครับ
- คนละสาขาสินะครับ - ครับ
อยู่บ้านเดียวกันไหมครับ
- ไม่ครับ แยกกันอยู่ - แยกกันครับ
อยู่ด้วยกันไม่น่าไหวครับ
เพราะเรียนกันคนละเวลาเลย
การใช้ชีวิตเลยจะแตกต่างกันไปด้วย
เลยคุยกันว่าแยกกันอยู่ดีกว่า
คนนึงใส่เนกไทสีแดง อีกคนเป็นสีน้ําเงินนี่ครับ
อยากดูต่างกันหน่อยน่ะครับ
แว่นก็ไม่เหมือนนะครับ
ใช่แล้วครับ
เราเลือกใส่แว่นกันคนละแบบ
มาตั้งแต่สมัยม.ต้นแล้วครับ
ชอบไม่เหมือนกันน่ะครับ
เกิดการแข่งขันระหว่างกันบ้างไหมครับ
มีอยู่แล้วครับ
เขาชนะผมทุกเรื่องเลย
ผมได้แต่คิดว่า “โห สุดยอดไปเลย”
แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรครับ
สอบติดทั้งคู่ก็พอใจแล้ว
ถัดมา
ชายที่ย้ายจากนีงาตะมาโตเกียว
ผมไปชินจูกุมาครับ
จะเอาคาบูกิโจไปเทียบกับ นีงาตะมันไม่ได้อยู่แล้วครับ
แถวสถานีชินจูกุก็ปกติครับ
แต่ผมตรงท้ายทอยของผู้ชายที่นี่จะยาวกว่าที่อื่น
ไปคาบูกิโจจากสถานีชินจูกุเหรอครับ
ใช่ครับ ไปทางนั้น
เจอผู้ตายไรผมยาวเยอะเลยครับ
เมื่อไปคาบูกิโจจากสถานีชินจูกุ
ไรผมตรงท้ายทอยจะยาวกว่าที่อื่น
คนที่เดินไปเดินมาในเมือง
ไรผมเขาจะยาวมาก แล้วแยกเป็นสองแฉกตรงกลาง
ไม่ชอบเลยเนอะ
- ไม่ชอบเหรอครับ - ไม่เลยค่ะ มันดูไม่น่ามอง
คุณแม่ครับ คุณลูกชายก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอกครับ
ถัดมา ชายหนุ่มที่เพิ่ง ร่วมพิธีปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยเสร็จ
- เป็นคนที่ไหนครับ - มิยาซากิครับ
- มิยาซากิเหรอ - ครับ
เขาเพิ่งผ่าตัดมา ขอโทษด้วยนะครับ
คุณแม่เหรอครับ
ผมไปผ่าตัดตามา เพื่อเริ่มชีวิตมหาลัยครับ
- ตอนนี้กําลังพักฟื้น - เพราะงั้นอย่าถ่ายเขาเลยค่ะ
พอแล้วๆ อย่าทําแบบนี้
ผ่าเอาไขมันรอบตาออกน่ะครับ
มีประกันครอบคลุม เลยไม่นับเป็นการศัลยกรรมครับ
- ตอนนี้กําลังพักฟื้นเหรอครับ - ครับ
แต่ก็ดูปกตินะครับ
- เท่ดีครับ - คุณหัวเราะชัดๆ เลย
- ชู่ - เปล่านะครับ
(ความชอบส่วนบุคคล)
ถ้าคุณแม่ไม่พูดก็ไม่มีใครรู้แท้ๆ
ดูปกติมากเลยครับ
เนี่ย หัวเราะใหญ่เลย
โอย พอได้หรือยัง
เขาต้องปรับตัวเข้ากับชีวิตในโตเกียวให้ได้ก่อน
นี่ก็พยายามพูดไม่ให้ติดสําเนียงอยู่ จะได้ไม่โดนเหยียด
สําเนียงมิยาซากิเหรอครับ
จะหลุดไม่ได้เนอะ
อย่ากดดันผมสิ
แปลว่าทนไม่ไหวแล้ว
ขอเข้าสู่ซีรีส์คุณพ่อคุณแม่เก็บทรงไม่อยู่
แม่ลูกจากฟุกุชิมะคู่นี้
ต้องเข้าพิธีปฐมนิเทศพรุ่งนี้
มาถึงเมื่อไหร่ครับ
- วันนี้ค่ะ เพิ่งมาวันนี้เลยค่ะ - เอ๊ะ
มีเรื่องที่อยากลองทําในโตเกียวไหมครับ
รู้สึกว่าโตเกียวเป็นเมืองที่เหมาะจะ
- ตกหลุมรักค่ะ - หน้าเหมือนกันมาก
อย่างไปปาร์ตี้กับ
ผู้ชายแล้วก็ผู้หญิงจากหลายๆ มหาวิทยาลัย
อยากจะสัมผัสประสบการณ์
- ใจเต้นตึกตักน่ะค่ะ - พูดตรงๆ ต่อหน้าคุณแม่เลย
- แบบที่หาไม่ได้ที่ฟุกุชิมะ - ตาเป็นประกายเลย
คุณลูกสาวดี๊ด๊าสุดๆ
โตเกียวมีแต่คนหล่อๆ ค่ะ
เดินเจอคนหล่อเต็มไปหมด
- คุณแม่ยิ้มแล้ว - คนนี้ก็หล่อ คนนั้นก็หล่อ
ขนาดคุณพนักงานยังหล่อเลยค่ะ
- แบบนี้ไม่ดีมั้ง - มองไปทางไหนก็มีแต่คนหล่อ
ขอโทษด้วยนะคะ
เหมือนจะเลี้ยงลูกมาผิดๆ
ส่วนแม่ลูกคู่นี้
คุณแม่ดี๊ด๊ากว่าอย่างเห็นได้ชัด
ทําไมถึงย้ายมาโตเกียวครับ
ถ้าลูกไม่มาเรียนมหาวิทยาลัยไกลบ้าน
ก็คงอยู่อิบารากิไปทั้งชีวิต
ฉันเลยบอกว่า “ยังไงก็ต้องมา”
พยายามผลักเขาไปในทางที่ดี
มีอะไรที่อยากลองทําในโตเกียวไหมครับ
ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ
ดูท่าคงจะเป็นคุณแม่ที่อยากย้ายมาโตเกียว
ไม่อยากมีแฟน
หรือทํางานพิเศษบ้างเหรอครับ
ไม่อยากเลยค่ะ
ลูกฉันน่าสงสารจัง
น่าสงสารเหรอครับ
ฉันเลี้ยงเด็กคนนี้มาสินะ
คุณแม่คึกกว่าเยอะเลย
หนูก็เป็นของหนูแบบนี้
ความฝันอะไรก็ไม่มี
ไม่มีสถานที่ในโตเกียวที่อยากไปเลยเหรอครับ
ไม่มีนะคะ
เพราะเราไปที่นึงมาแล้วเนอะ
อือ
(จากอิบารากิ)
ไปโปเกมอนเซ็นเตอร์กันมาค่ะ
คุณพ่อทางด้านนี้เองก็คึกไม่แพ้กัน
ความฝันคืออะไรครับ
อยากไปเรียนบริหารธุรกิจที่ต่างประเทศ
แล้วก็ทํางานในหลากหลายที่ที่ใช้ภาษาอังกฤษครับ
จะได้เป็นล่ามให้โอทานิน่ะครับ
อิตส์อะโชว์ไทม์
- พอแล้ว - โอทานิ โชเฮ
โชเฮไทม์
คุณพ่อที่โดนโตเกียวกลืนกิน
นามสกุลหายากนะครับเนี่ย
- อาโดะค่ะ - อาโดะครับ
เฮ้ย หนวกหู หนวกหู ไปไกลๆ
พ่อกําลังทําให้บ้านเราดูแย่
แบบนี้ผมไม่มีที่ยืนในมหาลัยพอดี
ขอจบช่วงสัมภาษณ์
คนที่เพิ่งย้ายมาอยู่โตเกียวแต่เพียงเท่านี้
เข้าใจเลย
ผมก็ไม่ชอบให้แม่คึกแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ก็พอเข้าใจความรู้สึกคุณแม่ท่านนี้อยู่
ผมเองยังคิดว่า
พวกเขาน่ารักดี
น่ารักดีครับ
อย่างรีแอกต์ตอนเห็นราคา 300 เยน
ของร้านไซเซริยะนั่นน่ะ...
ทุกคนรีแอกต์แบบนั้นได้ไหมล่ะ
โดเรียสไตล์มิลาน
- ก็ 300 เยนครับ - เอ๋
สามร้อยเยนครับ
วัตถุดิบกินได้จริงไหมครับเนี่ย
แล้วก็น้องหมาล่าทั่ง
- อร่อยนะครับ - อ้อ เป็นของกินสินะคะ
ตอนแรกคิดว่าเป็นอะไรครับ
นึกว่าคือ...
เสมหะที่จับตัวเป็นก้อนอะไรประมาณนั้นค่ะ
นึกว่าเสลดที่จับตัวกับมาห์เลอร์
ความเข้าใจผิดแบบนี้มันตลกมากเลย
แต่ตอนที่น้องเขาบอกว่า
ตัวเอง “บริสุทธิ์ผุดผ่อง” ผมแอบรู้สึกแหม่งๆ นิดนึง
หรือดูของที่กําลังฮิตในโตเกียวไหมครับ
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรพวกนั้นเลยค่ะ
- งั้นเหรอครับ - ค่ะ
บริสุทธิ์ผุดผ่องน่ะค่ะ
แล้วถ้าคุณอากิโกะ
เป็นระดับกลางๆ
อีกสองด้านเป็นใครล่ะ
ยอดกับฐานเป็นใครกัน
บนยอดก็
ยามะพี
แล้วฐานล่ะ
ฐานก็
คุณซาวาเบะจากฮาไรจิ
น่าออกรายการที่สุด
เอาละ ช่วงต่อไป...
ช่วงสํารวจคําถามง่ายๆ
ไปชมกันเลยครับ
เราได้ถามเกี่ยวกับสิ่งที่ผู้คนอาจสงสัย
แต่ไม่คิดจะหาคําตอบจริงจัง
“รายการรอบดึกคืนวันจันทร์” ช่วงหาคําตอบให้คําถามง่ายๆ
คําถามง่ายๆ ข้อแรกคือ
คนเฒ่าคนแก่มักจะหัวเราะออกมาตอนไหน
หัวเราะเยอะที่สุดในรอบปีแล้วมั้งเนี่ย
- โดด - โดด
สิ่งที่ทําให้มัตสึโกะหัวเราะเยอะที่สุดในรอบปี
คือการฝึกอบรมกู้ชีพฉุกเฉินนี้นี่เอง
อย่าหยุดนะคะ อีกแค่สิบวิค่ะ
เราได้เปิดวิดีโอเดียวกัน
ให้บรรดาผู้สูงอายุดู
สู้ๆ ค่ะ
ครบสิบวินาทีแล้ว
อย่าลืมหายใจด้วยนะคะ
ให้ตาย
ผู้สูงอายุกลุ่มนี้ไม่แม้แต่จะยิ้ม
ครบสิบวินาทีแล้ว
อย่าลืมหายใจด้วยนะคะ
ติดไฟฟ้าไว้ตรงนี้เหรอคะ
ใช่ครับ ติดกับตัวเลย
มีอยู่รายการนึง
ฉายช่วงแปดโมงเช้า ที่เขาจะ...
เรียกว่าเก้าอี้ไฟฟ้าไหมนะ เขาใช้อันนั้นแกล้งคน
ยายรู้สึกว่ามันน่าจะไม่ดีต่อร่างกายหรือเปล่า
พอเปิดเจอบนทีวีทีไร
ยายรีบเปลี่ยนช่องหนีเลย
เก้าอี้ช็อตไฟฟ้ายังทําให้ขําไม่ได้
แล้วถ้าเป็นคลิปเกี่ยวกับสัตว์ล่ะ
‎(อ๊าก)
คิดถึงแฮะ
สุดแสนจะคลาสสิก
เราจะลองใช้เคจิคุง ชะนีเซียมัง
ที่ส่งเสียงร้องเหมือนคนวัยลุง
และนี่คือเสียงร้องอันโด่งดัง
นี่ไงๆ
นั่นไง
ร้องแบบนี้เหรอเนี่ย
ฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของคนวัยลุงจริงๆ ด้วย
แค่นี้เหรอคะ
แล้วถ้าเป็นคลิปของผู้สูงอายุล่ะ
เราจึงเปิดคลิปคุณคิริทานิตอนทานข้าวให้ดู
เป็นไงครับ
ตลกจัง
นี่มันก็...
สนุกดี
อันนี้ตลกดีค่ะ
คลิปนี้ตลกดี
แม้จะได้ดูคลิปมากมาย
แต่ทุกท่านถูกใจคุณคิริทานิคนเดียว
ด้วยเหตุนี้
เราจึงถามบรรดาผู้สูงอายุว่า หัวเราะลั่นครั้งล่าสุดกับเรื่องอะไร
เริ่มกันที่คุณแม่วัย 84 ปี
ช่วงนี้มีอะไรที่ทําให้คุณแม่ หัวเราะลั่นบ้านบ้างไหมครับ
แม่จําอะไรพวกนั้นไม่ค่อยได้แล้วน่ะสิ
ลืมแล้วเหรอครับ
ช่วงนี้มีอะไรที่ทําให้หัวเราะได้บ้างครับ
ก็หัวเราะอยู่นี่ไง
เพราะจําไม่ได้น่ะเหรอครับ
ใช่ ก็เลยขําตัวเอง
ขําตัวเอง
ส่วนคุณพ่อท่านนี้
บันทึกรูปที่ทําให้ตัวเองหัวเราะลั่นไว้เพียบทีเดียว
ตลกดีไหมล่ะ
คําว่า “กินซ่า” แปลเป็น ภาษาอังกฤษได้ว่า “ซิลเวอร์ซีต”
- ตลกเหรอครับ - ตลกครับ
นี่คือคุณแม่วัย 80 ปี
อะไรที่ทําให้คุณแม่หัวเราะลั่นครับ
เวลาดูเบสบอลน่ะ
เบสบอลเหรอครับ
หรือดูกีฬาต่างๆ
หัวเราะตอนดูแข่งเบสบอล
แล้วรายการตลกล่ะครับ
แม่ไม่ดูพวกนั้นเลย
แม่ว่ามันไม่เห็นจะตลก
ดูพยายามเกินไป
แต่ตอนเล่นกีฬา ทุกคนจะเป็นธรรมชาติ
- ดูกีฬาแล้วหัวเราะจริงเหรอครับ - จริงจ้ะ
อย่างคุณทัตสึคาวะ ทีมฮิโรชิมะไง
- ที่เขาแกล้งเจ็บ - นั่นแหละ
สุดคลาสสิกจากเมื่อ 40 ปีก่อน
ขณะกําลังสอบถาม ก็เจอความเห็นทั่วไปๆ สักที
ช่วงนี้มีอะไรที่ทําให้หัวเราะลั่นออกมาบ้างไหมครับ
ไม่มี
สมัยนี้ไม่ค่อยมีดาราตลกๆ เลยน่ะสิ
งั้นเหรอ
เปิดทีวีดูกี่ช่องๆ ก็ไม่มีอะไรทําให้ขําได้เลย
งี้นี่เอง
หนึ่งในนั้นมีคนที่โกรธจัดอยู่ด้วย
รายการตลกสมัยนี้น่าเบื่อจะแย่
งั้นเหรอครับ
ยิ่งทําแบบนั้นยิ่งไม่ชอบ
ผมอยากพูดคํานั้น
ไอ้นั่นน่ะ ในรายการทีวี
ที่เป็นไอ้เล็กๆ...
เขาเรียกอะไรนะ
- ช่องรีแอกต์ - ช่องรีแอกต์เหรอ
ที่เป็นช่องเล็กๆ นั่นน่ะนะ...
มันเกะกะ
แล้วหนักกว่านั้น
คือคนในช่องนั่นน่ะ
พูดพล่ามอยู่นั่นแหละ
ผมนี่โคตรจะเกลียดเลย
โคตรเกลียดช่องรีแอกต์
ขอดูแบบปกติจะได้ไหม
มันเกะกะสินะครับ
เกะกะสิ
แล้วจะคิดเห็นยังไงก็เรื่องของพวกเอ็งสิ
ขอดูแบบปกติเถอะ
ผมอยากดูเต็มๆ จอไง
- อยากดูแค่วิดีโอใช่ไหมครับ - ใช่
“น่ากินจัง”
“น่าสนุกจัง”
“ดีใจจัง”
พูดกันอยู่แค่นี้
อะไรก็ไม่รู้
ใครเขาอยากรู้กัน
โคตรของโคตรเกลียดเลย
ผมเลยทําแบบนี้กับทีวี
จะมีคนอยู่สองฝั่งใช่ไหม
ผมเลยเอาทิชชู
มาห้อยไว้สองฝั่ง
เอาทิชชูมาปิดเหรอครับ
- ก็ปิดไปเลยสิ - สุดยอด
คําถามง่ายๆ ข้อต่อไปคือ
นักฝังเข็มฝังเข็มให้ตัวเองบ้างไหม
นักฝังเข็มนี่
ฝังเข็มให้ตัวเองบ้างไหมครับ
ฝังครับ
จริงเหรอครับ
ผมฝังเข็มตัวเองอาทิตย์ละสองสามครั้ง
การฝังเข็มมันเจ๋งมากนะครับ
ได้ผลทันตาเห็น
อย่างเวลาผมไปเล่นออกกําลังขามา
ก็จะดึงกางเกงลง
แล้วฝังเข็มแบบนี้ครับ
ผมก็ฝังเข็มให้ตัวเองครับ
ที่คอบ้าง ที่หน้าบ้าง
แต่มองไม่เห็นนี่ครับ
ใช่ครับ แต่ก็แทงมั่วๆ ไป
มั่วๆ เหรอครับ
ร่างกายตัวเองนี่แหละคือสนามฝึก
ก่อนจะฝังเข็มให้คนไข้
ผมก็จะลองกับร่างกายตัวเองก่อน
ผมก็ฝังให้ตัวเองนะ
จริงเหรอครับ
ฝังแหลกเลยด้วย
เพราะการฝังเข็มเนี่ย
มันค่อนข้างแพง จริงไหมครับ
แต่ทําเองมันฟรี
ถึงได้ฝังเข็มให้ตัวเองสินะครับ
และนี่คือวิธีฝังเข็มให้ตัวเองของเหล่าผู้เชี่ยวชาญ
ฝากตัวด้วยค่ะ
คุณหมอท่านนี้เองก็...
ฉันฝังเข็มให้ตัวเองเหมือนกันค่ะ
บ่อยแค่ไหนเหรอครับ
ไม่ถึงอาทิตย์ละครั้งค่ะ
มันได้ผลจริงเหรอครับ
ได้ผลสิคะ
ส่วนใหญ่ฉันจะเจอคนที่ไปจัดกระดูกมาก็แล้ว
กายภาพก็แล้ว นวดก็แล้ว แต่ไม่ช่วยเลยน่ะค่ะ
จากที่เคยฝังอาทิตย์ละครั้ง
จะค่อยๆ ลดเหลือสองสามอาทิตย์ครั้ง
จากนั้นเป็นเดือนสองเดือนครั้ง
สุดท้ายก็
มีคนที่ “สําเร็จการรักษา” ออกไป
นั่นคือเป้าหมายของฉันค่ะ
แล้วทําไมคุณหมอเหล่านี้ ถึงไม่ “สําเร็จการรักษา” สักทีนะ
งั้นคุณหมอก็ไม่น่าจะต้องฝังอีกแล้วสิครับ
ก็...
มันก็ยัง...
ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ร่างกายก็จะเจ็บปวดอยู่เรื่อยๆ
ที่จริงมันก็ไม่ได้จําเป็นอะไรหรอกค่ะ
งั้นทําไมไม่เลิกฝังสักทีล่ะครับ
คือว่า เอ่อ...
บางครั้ง...
บางครั้งมันก็จําเป็นจริงๆ ค่ะ
ฉันก็มนุษย์คนนึง มีกล้ามเนื้อตึงบ้างเป็นธรรมดา
แต่จริงๆ ก็ไม่ได้ตึงอะไรหรอกค่ะ
แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าตึงนะครับ
กล้ามเนื้อไม่ตึงค่ะ
แต่บางทีก็มีเมื่อยๆ บ้าง
ลองดูแล้วจะรู้ค่ะ
ว่ามันได้ผลชะงัดนัก
คําถามง่ายๆ ข้อต่อไปคือ
ผู้คนบนโลกวาดธงชาติประเทศตัวเองยังไง
ธงชาติประเทศญี่ปุ่นนั้นวาดได้อย่างง่ายดาย
แต่คนที่ธงชาติมีลวดลายซับซ้อนเขาทํายังไงกัน
- คนบราซิลค่ะ - เริ่มกันที่คุณผู้หญิงชาวบราซิลท่านนี้
ตรงกลางเป็นวงกลม
สื่อถึงท้องฟ้าสีคราม
เหนือกรุงริโอเดจาเนโร ในวันประกาศจัดตั้งสาธารณรัฐ
เป็นดีไซน์ที่ยากพอตัว
โชว์ให้กล้องดูหน่อยนะครับ
เป็นไงบ้างคะ
แม้แต่ข้อความภาษาโปรตุเกสตรงกลาง ก็เขียนได้อย่างถูกต้อง
วาดออกมาไม่ค่อยดีเลย
ขายหน้าคนบราซิลจริงๆ
แม้จะยากขนาดนั้น
เธอก็ยังอายที่วาดธงชาติตัวเองไม่ได้
มาต่อกันที่คุณผู้ชายท่านนี้
วาดออกมาดีเลยนะครับ
คิดว่าส่วนไหนสําคัญที่สุดครับ
ข้อความครับ
แปลว่าอะไรเหรอครับ
ความเป็นระเบียบและความก้าวหน้าครับ
ตอนก่อตั้งประเทศบราซิล
“ระเบียบกับความก้าวหน้า” เป็นสิ่งสําคัญมากครับ
เมื่อวาดธงชาติ ห้ามขาด “ระเบียบและความก้าวหน้า” เด็ดขาด
คนญี่ปุ่นรักษากฎระเบียบ อย่างเคร่งครัดใช่ไหมครับ
แต่คนที่นู่นไม่ใช่
ถัดมาคือหนุ่มชาวเมียนมาร์ท่านนี้
จุดเด่นอยู่ที่ดาวดวงใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง
เข้าใจแล้ว วาดแบบนี้นี่เอง
แล้วก็...
เริ่มจากการลงสีเหลือง เขียว และแดง
ส่วนดาวก็...
อะไรเหรอครับ
ทําดาวครับ
ใช้นิ้วเนี่ยเหรอครับ
ใช่ครับ
ใช่แล้ว
- เรียบร้อย - คือขูดสีออกเหรอครับ
- ใช่ครับ - แล้วใช้สีดํา
วาดดาวลงไปไม่ได้เหรอครับ
ไม่ได้ครับ
- ไม่ได้สินะ - ครับ
ดาวดวงนี้ต้องเป็นสีขาวเท่านั้น
อย่างนี้นี่เอง
เมียนมาร์เป็นประเทศที่มีหลายเชื้อชาติ
ดาวสีขาวนั้นสื่อถึง ความบริสุทธิ์ ความมั่นคง และความสงบสุข
อย่างนี้นี่เอง
ถัดมาเป็นหญิงสาวชาวกัวเตมาลาท่านนี้
เธอจะวาดธงชาติกัวเตมาลา ประเทศในอเมริกากลาง
ซึ่งมีรูปปืนไขว้กันเพื่อแสดงถึงเกียรติยศ
และช่อลอเรลเพื่อแสดงถึงชัยชนะและสันติภาพ
พร้อมม้วนกระดาษที่จารึกวันประกาศอิสรภาพ
และนกเควตซัล สัญลักษณ์แห่งเสรีภาพ
(กัวเตมาลา)
- น่ารักจัง - น่ารักจัง
ฉันตั้งใจเน้นที่นกนี่แหละค่ะ
เพราะฉันชอบนก
น่ารักจังเลย
นกบนธงชาติกัวเตมาลานั้นน่ารักจริงๆ
ฉันชอบสัตว์ค่ะ
ชอบสัตว์เหรอครับ
ชอบตัวอะไรที่สุดครับ
ออกทะเลแล้วนั่น
กุ้งค่ะ
ต่อไปคือเม็กซิโก ประเทศเพื่อนบ้านของกัวเตมาลา
ดีไซน์เหรอ โห ไม่ไหวมั้ง
เช่นเดียวกับธงชาติกัวเตมาลา
ธงชาติเม็กซิโกก็มี ลวดลายที่ซับซ้อนตรงกลางเช่นกัน
ซึ่งมีที่มาจากคําทํานายของชาวแอซเท็กที่ว่า
“จงตั้งเมืองหลวง ณ ที่ที่อินทรีเกาะอยู่บนกระบองเพชร
- โห ไม่เคยรู้เลย - กําลังกินงูอยู่กลางทะเลสาบ”
จะวาดออกมาได้ยังไงกันะ
(เม็กซิโก)
นี่ครับ ค่อนข้างดูไม่ได้
ถ้าไม่มีพรสวรรค์ก็วาดไม่ได้เลยจริงๆ
แต่เหมือนจะมีเคล็ดลับในการวาดอยู่
ทําไมเหรอครับ
ทําไมครับ
เพราะมันวาดยากน่ะค่ะ
- เหรียญเม็กซิโกเหรอ - ค่ะ
- นกอินทรีเหรอ - บนเหรียญจะมี
นกอินทรีตัวเดียวกับในธงชาติอยู่
ในเมื่อมีอยู่บนเหรียญก็...
- ลอกลายสินะครับ - ค่ะ
วาดแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนค่ะ
เพราะเหยี่ยวมันวาดยากมาก
เลยลอกลายจากเหรียญซะเลย
- โกงเอาสินะครับ - ค่ะ
ต่อไปเป็นธงชาติอเมริกาที่ดูจะวาดยากมาก
ดวงดาวแสดงถึง
จํานวนรัฐของสหรัฐอเมริกาในปัจจุบัน ในขณะที่แถบสีแดงและขาว
หมายถึงรัฐดั้งเดิมในตอนที่ประกาศอิสรภาพ
โอเค ขอบคุณครับ
(ดาว 52 ดวง สหรัฐอเมริกา)
เลือกใช้ทางลัดเพื่อสื่อความหมายของดาว
ทําไมไม่วาดล่ะครับ
เพราะมันเยอะเกินไป
ต้องวาดดาวเยอะแยะเต็มไปหมด ซึ่งที่มันไม่พอ
ผมเลยเขียนไปว่า 52 ดวง
แต่ความจริงมีดาว 50 ดวงนะครับ
มาดูชาวอเมริกาคนอื่นกันบ้าง
แล้วก็วาดดาวลงไปตรงนี้
ทุกคนก็วาดจํานวนไปมั่วๆ แหละครับ
เชิญชมครับ
แวบแรกรู้สึกว่าถูกใช่ไหมครับ
แต่ธงชาติญี่ปุ่นเนี่ย
วาดง่ายนิดเดียว สะดวกดีนะครับ
สําหรับชาวต่างชาติอย่างเรา
รู้สึกเลยว่าทําเบนโตะเป็นรูปธงชาติญี่ปุ่นก็ยังได้
เอาบ๊วยวางลงบนข้าวเป็นอันเสร็จ
สะดวกมากเลยครับ
- ฮิโนะมารุเบนโตะเหรอครับ - ใช่ครับ
- ชอบเหรอครับ - ชอบครับ
แต่อันนี้เอาไปทําเป็นอาหารไม่ได้แน่ครับ
ธงชาติอเมริกาเอาไปทําเป็นเบนโตะไม่ได้
คือผมเคยเห็นในละครทีวีน่ะครับ
อย่างโทคิวะ ทาคาโกะ...
เขาเอาไปทําเป็น
งานส่งที่โรงเรียน
แต่คุ้นๆ เหมือนมีคนพูดว่า
หน้าตามันน่าเกลียด แถมรสชาติแย่
รู้สึกจะเป็นเรื่อง ลูกเป็ดขี้เหร่
ที่คุณคิชิทานิ โกโร่เล่นน่ะครับ
พูดญี่ปุ่นคล่องปร๋อเหลือเกิน
พูดญี่ปุ่นเก่งมากเลย
มาอยู่นี่ได้กี่ปีแล้วครับ
- อ้อ ผมไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ - อ้าว
- จริงเหรอครับ - มาเที่ยวเฉยๆ
ครั้งนี้น่าจะเป็นการมาญี่ปุ่นครั้งที่ 50 แล้ว
ผมเรียนญี่ปุ่นด้วยตัวเองจากการดูละครญี่ปุ่น
แล้วก็รายการวาไรตี้ญี่ปุ่นน่ะครับ
สุดยอดเลย
อย่าเรื่องลูกเป็ดขี้เหร่เนี่ย
คิชิทานิ โกโร่คลั่งรักโทคิวะ ทาคาโกะสุดๆ
ในเรื่องเธอชื่อมาซาโกะนะครับ
แต่เขาเอาแต่เรียก “มาจาโกะๆ” แบบน่าขนลุกตลอดเลยครับ
- ชอบเรื่องนี้สินะครับ - ครับ
- คงชอบญี่ปุ่นน่าดูเลย - ครับ
แล้วเรื่องธงชาติล่ะครับ
ผมลืมสนิทในเสี้ยววินาทีเลย
ลืมเหรอครับ
ถ้าผมวาดธงผิดละก็
คุณทรัมป์อาจจะโมโหเอาได้
ประมาณว่า “อย่าได้เสนอหน้า กลับมาที่ประเทศฉันอีก”
เล่นมุกแบบอเมริกาเก่งเหมือนกัน
อันนี้รายการอะไรเหรอครับ
“รายการรอบดึกคืนวันจันทร์” ครับ
- ที่มีคุณมัตสึโกะ - ใช่ครับ
เมื่อเดือนธันวาผมก็ได้ออกรายการนะ
“ชายที่ชอบถูกเหยียบย่ํา” ไง จําได้ไหมครับ
- คุณคือคนนั้นเหรอครับ - ครับ
คนเดียวกันครับ
ตกใจละสิ
ดวงสมพงษ์กันจริงๆ
เขาก็คือชายที่เราเจอที่อิเคบุคุโระเมื่อปีที่แล้ว
ทําอะไรอยู่เหรอครับ
เหยียบมาโซคิสม์ค่ะ
คือเล่นกันเหรอครับ
ใช่ครับ
เขามาญี่ปุ่นเพราะอยากโดนเหยียบน่ะ
ผมไม่ได้อยู่ที่นี่นะ
แค่มาเที่ยวเฉยๆ
มาจากนิวยอร์ก อเมริกาครับ
เหลือจะเชื่อ
มาจากอเมริกาเพื่อโดนเหยียบเหรอครับ
ถูกต้องครับ
เขาบอกว่าชอบสาวญี่ปุ่น
ชอบรองเท้าส้นหนาๆ
- แล้วก็ชอบถุงเท้าย่นด้วยเนอะ - ใช่
ว่าอะไรนะ
แค่ได้ยินภาษาญี่ปุ่น
ผมก็รู้สึกสงบสุขแล้วครับ
- มีความสุขที่สุด - ขอบคุณยัง
ขอขอบคุณจากใจครับ
เด็กดี
ขอบคุณมากครับ
มาทาคาดาโนะบาบะด้วยสินะครับ
ตอนนี้คือ ผมอยากประหยัดค่ารถไฟ
ผมเลยเดินมาจากอิเคบุคุโระ เดี๋ยวจะไปชิบูยะครับ
ไปโดนเหยียบอีกเหรอครับ
อ๋อ เมื่อกี้โดนมาแล้วครับ
เมื่อกี้เหรอครับ
ครับ อิเคบุคุโระสนุกสุดๆ ไปเลย
นับจากที่เจอกันเมื่อปลายปีที่แล้ว
รอบนี้คือกลับมาญี่ปุ่นครั้งแรกเลยไหมครับ
ใช่ครับ ระบบของผมคือ จะมาทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิกับใบไม้ร่วง
ยี่สิบแปดปีที่ผ่านมาใช้ระบบนี้ตลอด
เพราะหน้าร้อนกับหน้าหนาวมันเที่ยวลําบาก
- อากาศด้วย อะไรด้วย - ครับผม
ผมกลับมานี่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน แล้วกลับบ้านตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน
ตอนนี้ถึงฤดูใบไม้ผลิที่ผมชื่นชอบอีกแล้ว ก็เลย...
ยังจะไปให้คนเหยียบอีกใช่ไหมครับ
- กี่ครั้งครับ - ครั้งแล้วครั้งเล่า
หลายๆ ครั้งเลย
ขอจบช่วงถามคําถามง่ายๆ แต่เพียงเท่านี้
ต่อไปเป็นปัญหาเรื่องสุนทรพจน์ในพิธี
สําเร็จการศึกษาม.คินไดของมุราคามิ
เรื่องมันสักพักนึงมาแล้ว
ม.คินไดมาเชิญให้ผมไปกล่าวสุนทรพจน์
ในพิธีจบการศึกษา
ทีนี้
พอผมตอบตกลงไป
เขาก็บอกว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด
แล้ว...
พอถึงวัน
ที่จัดพิธีจบการศึกษา
ผมก็เช็กอินเข้าโรงแรม
แล้วคิดว่าจะกินอะไรดีนะ
แต่ผมติดต่อใครไม่ได้เลย
ผมพอมีเพื่อนที่เปิดร้านอาหารอยู่บ้าง
แต่พอไปร้านเพื่อนทีไร
ก้าวเท้าเข้าประตูปุ๊บ
เป็นต้องมีคนบอกไฮฮีล โมโมโกะทุกทีเลยสิน่า
ผมเลยเลือกไปร้านโซบะ
แถวโรงแรมแทน เป็นร้านที่ไม่เคยไปมาก่อน
อาจจะดูหลงตัวเอง แต่ผมใส่หมวก
แว่นดํา แล้วก็แมสก์
ก่อนออกจากโรงแรมด้วย
เพราะต้องระวังตัวไว้ก่อน
เผื่อเอาไว้
ทีนี้ผมก็สั่งโซบะไป
พนักงานเอามาเสิร์ฟ
แล้วมันอร่อยมากๆ
ผมเลยสั่งเพิ่มอีกชาม
ซารุโซบะน่ะ
ตอนเขายกชามที่สองออกมาให้
คุณพนักงานผู้หญิงก็พูดว่า
“ขอบคุณที่สั่งเพิ่มนะคะ
อร่อยใช่ไหมคะ”
ผมก็ตอบ “ครับๆ อร่อยมาก”
แต่เขาร้อง “เอ๊ะ”
พูดจริงนะ
เท่านั้นแหละถามผมรัวๆ เลย
สุดๆ
“เพิ่งเคยมาสินะคะ”
“ครับ ครั้งแรกเลย”
“รู้จักร้านเราได้ยังไงคะ”
“เจอบนเน็ตน่ะครับ”
เขาถามต่อว่า “แล้วพักที่ไหนคะ”
“บอกไม่ได้นะครับ”
เอาละครับ
ไปดูประเด็นปัญหาท้องถิ่นจากทั่วญี่ปุ่นกันบ้าง
ไปชมกันเลยครับ
ได้เวลาถกปัญหาท้องถิ่นจากทั่วญี่ปุ่น
เริ่มกันที่จังหวัดชิบะ
ปัญหาป้ายทะเบียนรถนางาเรยามะ
เมืองนางาเรยามะนั้น
ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองที่มีอัตราการเติบโต ของประชากรสูงสุดแห่งหนึ่งของประเทศ
และติดอันดับ “สถานที่ที่น่าย้ายไปอยู่ที่สุด” อย่างต่อเนื่อง
ได้รับความสนใจในฐานะ “ฟุตาโกะ-ทามากาวะแห่งชิบะ”
และมีคนย้ายมาอยู่เป็นจํานวนมาก
แต่บางคนที่ย้ายมาก็มีเรื่องที่ไม่พอใจอยู่บ้าง
ผมย้ายมาอยู่นี่ครับ
นึกว่าป้ายทะเบียนจะเป็นนางาเรยามะ
แต่โนดะเนี่ยนะ เอ๊ะ
งงเต็กครับ
นี่ยังช็อกไม่หาย
อยากให้มีป้ายทะเบียนนางาเรยามะค่ะ
น่าจะทําให้หน่อย
ปัญหาคือชาวนางาเรยามะ ไม่ยอมรับป้ายทะเบียนโนดะ
อันที่จริง
เนื่องจากป้ายทะเบียนรถออกได้แค่ที่
เมืองโนดะเท่านั้น
ชาวนางาเรยามะ
จึงต้องจําใจใช้ป้ายทะเบียนโนดะ อย่างไม่มีทางเลือก
ก็ช่วยไม่ได้แหละครับ
มันไม่มีป้ายนางาเรยามะนี่นะ
“โน” คือ “ทุ่ง” ส่วน “ดะ” คือ “นา” เนอะ
เรียกได้ว่าบ้านนอกขั้นสุด
ภาพลักษณ์ของเมืองดูเป็นชนบทครับ
ทั้งที่เราจะเรียกตัวเองว่าชาวเมือง
“ทุ่งหญ้าและนาข้าวมันชนบทเหลือเกิน”
ชนเร่ร่อนบนเขาว่าอย่างนั้น
แล้วชาวโนดะคิดเห็นยังไงกันบ้าง
ชาวนางาเรยามะเขาบอกว่า ไม่อยากใช้ป้ายทะเบียนโนดะครับ
ทําไมล่ะ
เขาว่าไม่อยากให้คนมองว่าบ้านนอกครับ
นางาเรยามะบ้านนอกกว่าอีกไม่ใช่เหรอ
นางาเรยามะ
เพิ่งดังขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้เองนี่
เมื่อก่อนไม่มีอะไรเลย
มีแต่ภูเขา
นางาเรยะมะชักเหลิงใหญ่แล้วค่ะ
ตั้งแต่รถไฟฟ้าเข้าถึงนี่เอาใหญ่ละ
“คนนางาเรยามะ
ตั้งแต่มีรถไฟฟ้าสายสึกุบะก็ชักจะเหลิงใหญ่”
อันที่จริง ปัญหาเรื่องป้ายทะเบียนโนดะนี้
มีมานานแล้ว
ยี่สิบปีก่อน
คาชิวะได้แยกตัวเป็นอิสระจากป้ายทะเบียนโนดะ
และมีป้ายทะเบียนเป็นของตัวเอง
ต่อมาประมาณหกปีก่อน
เมืองมัตสึโดะก็ได้แยกไปมี ป้ายทะเบียนเป็นของตัวเองเช่นกัน
มาฟังความเห็นของคนคาชิวะ ที่มีต่อคนนางาเรยามะ
ที่อยากมีป้ายทะเบียนของตัวเองกัน
คาชิวะเป็นมหานครครับ
ได้ชื่อว่าเป็นชิบูยะสอง
ถ้ามองจากมุมนั้น
ผมว่ามันก็เหมือนๆ กันหมด ผมว่างั้นนะ
ตั้งแต่มีรถไฟฟ้าด่วน
เขาก็แบบ “เราคือ ฟุตาโกะ-ทามากาวะแห่งใหม่จ้ะ”
ส่วนเราก็ “ฉันคนชิบูยะแท้จ้ะ”
จังหวัดชิบะน่าจะดีที่สุดแล้วครับ
ป้ายทะเบียนคาชิวะคือที่สุด
ชาวนางาเรยามะก็อยากมี ป้ายทะเบียนเป็นของตัวเองน่ะครับ
ฉันว่าสร้างห้างลูมิเนะยังดีกว่าอีก
แทนที่จะทําป้ายทะเบียน
สร้างลูมิเนะให้ดีกว่า
จะได้มีคนหนุ่มๆ สาวๆ มา
ป้ายทะเบียนไม่ได้สําคัญอะไรเลยค่ะ
แม้แต่นิดเดียว
จังหวัดชิบะไม่มีห้างลูมิเนะ
ถ้าจะสร้าง อาจจะเป็นที่นางาเรยามะก็ได้
ถ้าเขาสร้างลูมิเนะจริง จะไปไหมครับ
จะรีบแจ้นไปเลยครับ
- ในทันใด - ถูกต้อง
จะย้ายไปอยู่เลย
ชาวนางาเรยามะครับ
ชาวชิบะไม่อยากได้ป้ายทะเบียน
แต่อยากได้ลูมิเนะสาขานางาเรยามะมากกว่า
ไปกันต่อที่จังหวัดโอซาก้า
เมืองซาไกกับปัญหา “การใช้เงิน”
ตามรายงานที่เผยแพร่เมื่อเดือนก่อน
เมืองซาไกมีการใช้จ่ายสูงถึง 96,630 เยน
ซึ่งสูงที่สุดในประเทศ
เราจึงไปสอบถามชาวซาไกเกี่ยวกับเรื่องนี้
มีเรื่องนึงที่เมืองซาไกได้อันดับหนึ่งของประเทศ
คิดว่าเรื่องอะไรครับ
น้ําเน่า น้ําเน่าชัวร์
ค่าบํารุงระบบบําบัดน้ําแพงสุดๆ
แพงแบบแพงเหลือเกินค่ะ
สุสานโบราณ มีด จักรยาน...
มีดแน่เลย
- มีด - มีด มีดนี่แหละ
ราคามีดไง
พวกเธอมีมีดเมืองซาไกไหม
- ไม่มี - ไม่มี
ส่วนฉันก็คนอื่นให้มา
เนินดินรูปกุญแจ
นั่งบอลลูนชมวิว
ราคาประมาณสามพันเยน
แต่ฉันไม่ยอมเสียสามพันเยน ไปดูเนินอะไรก็ไม่รู้หรอก
พูดเป็นเล่น เสียเงินเปล่าๆ
คําตอบคือ...
(ค่าใช้จ่ายที่ไม่ชัดเจนว่าจ่ายไปกับอะไร)
คือว่านะ
สมเป็นเมืองซาไกสุดๆ
จริงเหรอครับ
นี่แหละเมืองซาไก
ใช่แล้ว ชาวเมืองซาไก
มีค่าใช้จ่ายปริศนาที่ตัวเองก็จําไม่ได้
และเสียเงินกับส่วนนี้ ปีละ 96,630 เยนเป็นประจําทุกปี
จริงที่สุด
เข้าใจความรู้สึกเหรอครับ
เข้าใจสิ
เข้าใจเลยค่ะ เราใช้เงินกันไม่ระวัง
ใช้เงินไม่เป็น
บัญชีก็มั่วๆ
เท่ากับปีละเกือบแสนเยนเลยนะครับ
นั่นน่ะสิ
เงินหายไปเฉยๆ เลยนี่นา
เราจึงถามว่าคิดว่าเงินหายไปไหน
สามีฉันใช้เงินไม่หยุดเลย
เรื่องลูกสาวน่ะ
เวลาไปร้านขายยาน่ะ
เขาก็จะ
ซื้อบาธบอมบ์มาให้ลูกจนได้
ใช้ได้ครั้งเดียว เงินละลายหายไปแล้ว 550 เยน
ละลายหายไปต่อหน้าต่อตา
มีไว้ทําไมก็ไม่รู้นะครับ
ตู้คีบ
มันเกินไปมากๆ เลย
เด็กๆ ชอบพุ่งเข้าไป
แล้วหยอดเงินอยู่นั่น จนกว่าจะได้ของ
ฉันเคยเล่นปาจิงโกะ
เสียไปสองแสนเยนด้วย
ไม่ยอมให้ไอ้เครื่องมาใหม่นี่ชนะหรอก
คนที่นี่ดื่มเหล้าตั้งแต่หัววันด้วย
ก็คงเสียไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนั่นแหละ
อย่างเหล้า...
เหล้า ผู้หญิง บุหรี่ ปาจิงโกะ
ดื่มไปกี่กระป๋องแล้วครับ
ไม่รู้สิ เจ็ดแล้วมั้ง
ส่วนคุณผู้หญิงท่านนี้...
เพราะฉันชอบบอก ให้คนขับแท็กซี่ไม่ต้องทอนเงินละมั้ง
แล้วค่อยมานึกได้ว่า
“เงินถึงได้หายไปสองสามพันเยน”
ผมมีค่าใชจ่ายปริศนาเยอะนะ
ที่ไม่ได้ซื้อเหล้าหรือข้าวด้วย
รู้อีกทีมันก็หายไปแล้ว
ทันใดนั้นเอง...
(เพื่อน)
ผมถามคุณคนนั้นด้วยดีกว่า
นั่นแหละครับ
ไม่รู้เหมือนกันว่าใช้ไปกับอะไร
หรือเพราะคนแบบนั้นหรือเปล่าครับ
นั่นสิ
ดื่มหน่อยครับ
เชิญดื่มครับ
แจกน้ําให้คนแปลกหน้าแบบนี้
มิน่าถึงไม่รู้ว่าเงินหายไปไหน
ต่อมา
เราเจอชายคนหนึ่งกําลังกัดต้นหอมทั้งต้น
หายากนะเนี่ย
ตอนนี้เมืองซาไกเป็นอันดับหนึ่งในประเทศ
ด้าน “ค่าใช้จ่ายที่ไม่รู้ที่มา” ครับ
เราเลยลองถามทุกคนว่าเสียเงินไปกับอะไรบ้าง
- งั้นเหรอ - ครับ
ผมเสียไปกับต้นหอมนี่ไง
ผมกินอยู่แค่นี้
อันนี้อะไรครับ ข้าวเหรอครับ
ข้าวผมเอง
ข้าวเหรอครับ ข้าวเที่ยงเหรอ
- ต้นหอมเนี่ยนะ - ต้นหอม
ต้นหอมมื้อเที่ยง
กินหมดเลยเหรอครับ
ไม่ได้กินทีละต้นด้วย
คืออย่างนี้...
ผมไม่มีฟันไง
ก็ต้องแบบนี้แหละ
- มีอยู่ซี่เดียว - ซี่เดียวเหรอครับ
เพราะผมมีฟันซี่เดียวไง
เลยเคี้ยวไม่ได้
จะว่าไปแล้ว
รอยกัดก็...
กัดไม่ขาดด้วยซ้ํา
เรียกผมว่าสัตว์กินพืชก็ได้
ทันใดนั้นเขาก็ได้สติ
เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะ
ไม่ดีสิแบบนี้
แย่ละสิ
อยู่ๆ ก็อายเหรอครับ
ก็นิดนึง
จะเอาไปออกใช่ไหมนี่
ตั้งใจไว้แบบนั้นครับ
ผมดูไม่ได้เลย ผมก็รุงรัง
เท่ออกจะตายครับ
หน้าตาผมสินะ
ต้นหอมครับ
ต่อมา เราได้พบกับ...
สะดวกไหมครับ
ขออนุญาตนะครับ
เราบังเอิญเจอคุโรดะจากทีมโคบุคุโร่ ซึ่งเป็นชาวเมืองซาไก
ผมกลับมา
หลังจาก
ขว้างลูกเปิดสนาม
ให้ทีมในลีกอิสระ
ที่ชื่อซาไกชไรก์สครับ
คุณมาทําอะไรเหรอครับ
คือซาไกเป็นอันดับหนึ่ง
ของญี่ปุ่นในด้านมีรายจ่ายที่ “ไม่รู้ที่มาที่ไป”
สูงที่สุดน่ะครับ
อันดับหนึ่งเหรอ ตลกแล้ว
กลับไปเลย
อย่ามาจับผิดคนที่นี่นะ
ไม่ใช่นะครับ
มีผลสํารวจทั่วประเทศเลย
ก็เลยมาถามว่าแต่ละคนใช้เงิน
ไปกับอะไรบ้างน่ะครับ
- อ๋อ คนซาไกเหรอ - ใช่ครับ
คุณคุโรดะมีค่าใช้จ่ายปริศนาบ้างไหมครับ
ค่าใช้จ่ายปริศนาเหรอ
ลําโพง แอมป์ อะไรพวกนั้น
สร้างบ้านได้เลยครับ
เงินที่เขาจ่ายไปน่ะ
ก่อนอื่นเลยลําโพงต้องใหญ่หน่อย
ส่วนแอมป์ก็ต้องขนาดพอๆ กัน
แล้วยังต้องมีแหล่งจ่ายไฟตอนใช้ด้วย
แต่ร้อยโวลต์
มันจะอ่อนไป
เลยต้องต่อไฟ 200 โวลต์เข้าผนังโดยตรง
ไฟฟ้าเนี่ย ด้วยความที่เครื่องซักผ้า
หรือไมโครเวฟมันกินไฟย้อนขึ้นไป
ทําให้มีเสียงรบกวน
เพาะงั้นต้องเดินสายไฟตรงจากเสาไฟฟ้า
โดยไม่แยกสายไปที่อื่นเลย
- มีเสาไฟฟ้าเพื่อเครื่องเสียงเหรอครับ - มีครับ
ระบบเสียงที่บ้านผม
ดีกว่าตามที่จัดคอนเสิร์ตอีกนะ
เขาถึงพูดกันว่าเหมือน “เห็น” คนร้องเลย
ใช่แล้ว
พอเปิดเพลงวงเดอะคาร์เพนเทอร์ส ก็เหมือนเห็นคาเรนยืนอยู่
เห็นนักเปียโนอยู่ด้านหลังด้วย
ให้ผมพูดเยอะขนาดนี้ แต่จะตัดทิ้งหมดละสิ
ออกอากาศแน่ครับ
ผมไปพูดเรื่องเครื่องเสียงจริงจัง
ตามรายการเพลงมาก็เยอะ
แต่ไม่มีใครเอาออกอากาศเลย
รับไฟ 220 โวลต์โดยตรงจากแหล่งจ่ายไฟ...
ทางเราเองก็ไม่ได้อยาก เอาออกอากาศเหมือนกัน
แต่คัดมาด้วยเพื่อให้เขาเข้าใจ ว่าทําไมที่ผ่านมาถึงถูกตัดทิ้ง
เราลงทุนออกอากาศให้เลยนะครับ
และทั้งหมดนี้คือ “ปัญหาท้องถิ่นจากทั่วญี่ปุ่น”
ผมเคยได้ยินเขาพูดเรื่องนี้บ่อยมาก
ในรายการอื่นๆ
เป็นความหลงใหลของคุณคุโรดะน่ะนะ
แต่เอาจริงๆ
ที่พูดออกมานี่แหละถูกแล้ว
เขายังชอบเทปเพลงของโคบุคุโร่ด้วยนะ
เขาฟังเทปนั้นทุกที่เลย
ไม่ว่าจะลองฟังในเครื่องเสียงรถยนต์
และที่อื่นๆ อีกมากมาย
เพื่อให้รู้ว่าทุกคนได้ยิน เสียงแบบไหนในชีวิตประจําวัน
เขาตั้งใจทุ่มเทกับเทปเสียงนั้นมากจริงๆ
ร่วมกับคุณโคบุจิ
แต่ผมบอกเขาว่า
“เด็กสมัยนี้เขาใช้กันแต่สมาร์ตโฟนนะครับ”
เขาตอบว่า “จริงด้วย”
กลายเป็นเรื่องเศร้าสูตรสําเร็จทุกทีเลย
คําบรรยายโดย เลม่อนโซดาไฟ